Terug naar Bad Boekelo: bijzondere ontmoeting

Als jongeling wonende in Hengelo gingen we met vrienden met enige regelmaat naar Bad Boekelo. Zodra de sirene begon te loeien haastte zowat iedereen zich naar het golfslagbad. Het zoute water en de golfslag was een perfectie kopie wat zich ook op onze stranden afspeelde. Maar mijn beste herinneringen aan Bad Boekelo waren toch met duikvereniging Onderwatergroep Neptunus.

Aangezien de zoon van badmeester Coen Aldenberg lid was van Neptunus mochten we daar in de zomermaanden trainen, op zaterdagen, na sluitingstijd. Als 26-jarige kwam ik in 1966 als introducé bij de vereniging. Ik mocht, nadat ik had laten zien dat ik goed kon snorkelen, een duik maken met perslucht. Hier had ik al vaker van gedroomd; zwevend in het water, los van de zwaartekracht, een heerlijke stilte waar je alleen je eigen geluid kon horen van de ontsnappende lucht. Het was zoals ik mij dat ook altijd voorgesteld had. In het glasheldere water van Bad Boekelo ging ik met een instructeur naar het diepe gedeelte. Ik kon mijn geluk niet op, ik maakte een koprol, ging op mijn hoofd staan, maakte de gekste capriolen, alles kon. Ik was helemaal verkocht, dit was (en is) het helemaal. Ik werd meteen lid, en kreeg ook direct een bestuurstaak aangeboden, aangezien het overgrote deel van de leden studenten waren die de meerderjarige leeftijd nog niet hadden bereikt.

Nu 56 jaar later, en lang als voorzitter functionerend (nu zelfs erelid van Onderwatergroep Neptunus), viel mijn oog op het artikel “Terug naar Bad Boekelo” in de Tubantia van 28 november 2014. Er kwam meteen een verhaal naar boven. Dit is het verhaal dat mij bijgebleven is en die in Bad Boekelo hebben plaatsgevonden. Het verhaal is heel vermakelijk, het heeft in 1968 plaatsgevonden. FC Twente speelde thuis tegen het grote Ajax van Cruijff, Keizer, Zwart, Suurbier, Krol en trainer Michels. Terug naar die zaterdag in Bad Boekelo. De conditietraining was afgelopen en een aantal duikers gingen de technische training (met perslucht oefenen) voorbereiden. Ik zou met een jongedame, een aantrekkelijk uitziend lid van het vrouwelijk geslacht, mooi gebruind in bikini, voorbereidingen treffen voor een oefenduik. We waren beiden voorzien van persluchtapparatuur (duikcylinder en automaat), loodgordel en trimvest.

Terwijl ik instructies gaf en de handsignalen met haar doornam kwam een groep mannen in trainingspak aangelopen die net een training achter de rug hadden, te zien aan de bezwete rode koppen. Als voetballiefhebber ontwaarde ik; Johan Cruijff, Piet Keizer, Sjaak Zwart, Wim Suurbier, Ruud Krol, Johan Neeskens, trainer Michels en vele anderen. Wat bleek; Ajax logeerde in hotel Bad Boekelo en zou de volgende dag tegen FC Twente spelen. De spelers van Ajax mochten even op adem komen en die tijd werd gebruikt om dichterbij te komen en er werd belangstellend naar mijn buddy gekeken, in die mate dat ik gewoon weggeduwd werd (middels een schouderduw). De spelers omringden haar en ik hoorde vragen: wat is dit en waarvoor dient het? Mijn buddy beantwoorde met verrukte kreetjes van plezier voor zoveel mannelijke belangstelling met: “dat is een persluchtcilinder er kan 200 bar in”, “wat je nou aanraakt is een automaat die de hogedruk uit de cilinder reduceert tot 0,2 bar”, “ooh niet trekken aan dat koordje want dan blaast mijn trimvest zich op”.

De spelers in een overmoedige bui begonnen handtastelijk te worden en niet alleen ten aanzien van het duikequipment, want op een gegeven ogenblik hoorde ik: “wat is dit?” “óéh wie heeft mij in mijn bil geknepen!” Direct greep trainer Michels met een barse stem in: “mannen, genoeg uitgerust, we gaan naar het hotel!“ Uitrusten noemde hij dat. Maar gedwee gingen de spelers achter hun trainer aan, mijn buddy stralend achterlatend. Ze was behoorlijk onder de indruk van het gebeuren, want wat ik ook probeerde met het oefenen met de handsignalen, ze gaf steeds de verkeerde handsignalen terug. De volgende dag werd Ajax door FC Twente afgedroogd met 5-1. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat mijn buddy daar de hand in had. De naam van mijn buddy ben ik inmiddels vergeten... pfff, het is ook 56 jaar geleden!

Dagblad Tubantia schreef een wedstrijdje uit wie het beste verhaal zou schrijven over herinneringen in Bad Boekelo. De jury met onder andere journalist Dolf Ruesink besloot dat mijn verhaal de hoofdprijs verdiende. De prijs was een weekend volpensioen in hotel Bad Boekelo.