Foto:

De apotheker en het recept

TWENTE - Wanneer ik eind 2020 erg hinder blijf ondervinden van de stoelgang en ik mijn eerste contacten leg met mijn nieuwe huisarts (de vorige is met pensioen gegaan), kom ik met mijn bidlijstje bij haar aankloppen. Ze schrijft mij Macrogol en electrolyten van het merk Teva 13,7 G voor en stuurt mij door naar de maag-darm specialist. Een ingreep blijkt noodzakelijk en er worden een aantal poliepen verwijderd. Na enkele dagen belt de arts mij met de verheugende mededeling: “Niets kwaadaardigs aan de hand. Blijft u het door uw huisarts voorgeschreven medicijn gebruiken en ik voeg daar bij magnesium hyd kauwtabletten toe.” 

Zeer tevreden, mijn stoelgang verbetert. Ik uit mijn waardering door de apothekersassistenten te trakteren op een Limburgse vlaai. Maar de waardering slaat om, wanneer ik het herhaalrecept kom ophalen. Een ander doosje, een andere verpakking maar het heeft dezelfde uitwerking en het eerder voorgeschreven middel wordt door mijn zorgverzekeraar niet vergoed, is de mededeling. Ik accepteer het middel niet en stel mij telefonisch en schriftelijk nog diezelfde dag in verbinding met mijn zorgverzekeraar Zilveren Kruis. Helder en duidelijk laten ze mij weten dat het hulpmiddel wel wordt vergoed. Men stelt voor dat de apotheker mij het hulpmiddel verstrekt en ik dit contant betaal en vervolgens de rekening stuur naar Zilveren Kruis. 

Terug bij de apotheker laat men mij weten dat ik moet aantonen dat zowel de huisarts als de specialist het noodzakelijk vinden dat ik het hulpmiddel Teva 13,7 G moet blijven gebruiken. Beide, mijn huisarts en de specialist, laten de apotheker weten dat dit het hulpmiddel is voor mij ter verbetering van de stoelgang voor een 85-jarige. Na enkele dagen over en weer telefoneren, krijg ik een afspraak met de apotheker, geen discussie: “morgen ligt het door u gewenste en door uw artsen voorgeschreven hulpmiddel klaar.”

Persoonlijke begeleiding
Voor veel ouderen is het de dagelijkse praktijk. Het ontbijtbord vol met pillen tegen verschillende aandoeningen. En dat gaat niet altijd goed. Soms met een ziekenhuisopname of zelfs overlijden als gevolg. Ik ervaar het als prettig wanneer eens in de drie maanden Margret mij komt bezoeken en controle doet op mijn medicijngebruik. Uit onderzoek is gebleken dat zo’n tien procent van de acute ziekenhuisopnames van kwetsbare ouderen in Nederland te maken heeft met medicatiegebruik. Bijna de helft hiervan zou te voorkomen kunnen zijn. Ziekenhuisopnames zijn de ernstige situaties.

Vaak komt voor dat de behandeling van deze patiënten niet optimaal is, omdat ze te veel óf te weinig medicijnen slikken. Ook kan men last hebben van vervelende bijwerkingen terwijl dat misschien niet nodig is. Door de toenemende vergrijzing en doordat de zorg voor de groep ouderen complexer wordt, zal dit probleem in de toekomst alleen nog maar groter worden. 

Bij mijn huisartsenpraktijk is het Margret, ze bespreekt met mij welke medicatie ik slik en in welke doseringen. Dat doet ze het liefst bij mij thuis, zodat ze ook zicht krijgt op welke zelfhulpmiddelen ik op eigen initiatief inneem. Margret zorgt er tevens voor dat ik alert blijf en op de juiste manier mijn medicijnen inneem. Ze maakt met de huisarts en mij een plan voor hoe het beter kan en begeleidt mij vervolgens om door te gaan op de juiste weg.

Beste medesenioren, laat je niet met een kluitje in het riet sturen. Wanneer je tevreden bent over de werking van de medicijnen die je hebt voorgeschreven gekregen door je huisarts of specialist, laat je dan niet wegsturen met “het is hetzelfde medicijn met dezelfde werking, maar het is een ander doosje.” Volgens mij is het een centenkwestie. Weet wel: blijf alert en bespreek dit met uw huisarts of huisartsenbegeleidster. Zo dringen we samen het aantal ziekenhuisopnamen terug en dat bespaart veel op de zorgkosten.

Tekst: Martin Meijerink

Meer berichten